داروی درمان چاقی تأثیری بر وزن نوزادان مادران چاق درهنگام تولد ندارد
10 ژوئیه 2015- درمان زنان باردار چاق با یک داروی دیابت، افزایش وزن نوزادان در هنگام تولد را متوقف نمی کند. پزشکان امیدوار بودند که این درمان به کاهش میزان چاقی نوزادان و کاهش مشکلات هنگام تولد کمک کند.
نوزادانی که درهنگام تولد دارای اضافه وزن هستند به احتمال زیاد در بزرگسالی دچار اضافه وزن خواهند شد، همچنین درمعرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماریهایی نظیر دیابت وبیماری قلبی قرار می گیرند. تصور می شود که افزایش وزن بیش از حد طبیعی نوزاد درشکم مادر، به دلیل قرار گرفتن درمعرض قندخون غیرطبیعی بدن مادر ایجاد می شود.
محققان به بررسی درمان مادران دارای اضافه وزن با داروی متفورمین (داروی دیابت) و تأثیر این دارو بر وزن نوزادان در زمان تولد پرداختند.
در این تحقیق ، دانشمندان 226 زن باردار چاق را با این دارو از سه ماهه ی سوم بارداری تا زمان تولد نوزادانشان، تحت درمان قرار دادند.
آنها هیچ تفاوتی در وزن کودکان مادرانی که تحت این درمان بودند درمقایسه با کودکان گروهی متشکل از 223 زن تحت درمان با دارونما مشاهده نکردند.
متفورمین همچنین تأثیری بر تعداد عوارض بارداری مانند سقط جنین یا مرگ نوزادان قبل از تولد نداشت.
درمان با متفورمین به کاهش مقدار قند خون مادران ، همچنین به کاهش غلظت نشانگرهای دیگر مرتبط با پری-اکلامپسیا( pre-eclampsia) و تولد زود رس کمک کرد.
محققان معتقدند نوزادان مادرانی که تحت درمان با متفورمین بودند را به مدت طولانی برای بررسی تأثیر این دارو بر شانس ابتلا آنها به مشکلات سلامت درمراحل بعدی زندگی، بررسی کنند.
این تحقیق توسط دانشمندان دانشگاه ادینبورگ با همکاری محققان دانشگاه وارویک ، شفیلد و لیورپول انجام شد و نتایج آن درمجله ی The Lancet Diabetes & Endocrinologyمنتشر گردید.
پرفسور جین نورمن می گوید: کودکان مادران چاق باردار، در بزرگسالی با عوارض چاقی و مشکلات سلامت دراز مدت درتمام طول عمر خود مواجه هستند، نتایج تحقیقات نشان می دهد داشتن وزن سلامت قبل از بارداری از اهمیت زیادی برخوردار است.
محققان می گویند: ما باید راههایی برای تشویق زنان به کنترل وزن خود قبل از بارداری بیاییم تا از تأثیرات نامطلوب اضافه وزن آنها بر نوزادانشان بکاهیم، این مطالعه نشان داد این کار به آسانی قابل انجام نیست و باید راههای موثرتری برای کمک به زنان دارای اضافه وزن باردار یافت.
منابع:
The Lancet Diabetes & Endocrinology, 2015; DOI: 10.1016/S2213-8587(15)00219-3
http://www.sciencedaily.com/releases/2015/07/150710095250.htm